!اسپریچو - گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو ...

!اسپریچو

...

فراخ تر از آغوش آدمی متصور نیست

وقتی به مهر خنده می آغازی

و می شود آرامگاه کسی باشی

آه

ای جهنم کوچک من

بخند

حتی اگر به خنده ات آتش

تنوره می کشد

آری بخند

بخند

وقتی که جز آغوش تو

دوزخ و مینو نیست

...

۱/اسفند/۱۳۸۶

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/07/22ساعت 23:34 توسط سارا |